Gilmore Girls
Ik heb een hekel aan Gilmore Girls. Ik heb mijn best gedaan het een leuke, warme serie over familiewaarden te vinden. Het lukt niet. Gilmore Girls wordt om half negen uitgezonden, als het journaal net verwerkt is en de kinderen in bed liggen. Het ideale tijdstip om tegen elkaar aan te kruipen op de bank, met een mok koffie in de hand en de koekjestrommel naast je. Tot het eerste reclameblok hou ik het vol. Dat heb ik wel over voor mijn geliefde. Zij vindt het namelijk wel een goede serie. Maar tijdens de reclameboodschappen wurm ik me onder haar uit en ga iets doen. Op zolder.
Niet dat ik een cynische klootzak ben die moet braken van normen en waarden, family values en sentiment. Ik ben helemaal voor normen en waarden, zelfs als het Amerikaanse zijn. Ik kan Everwood ook heel goed hebben en ik heb nooit problemen gehad met Sisters en Party of Five. Maar als ik naar Gilmore Girls kijk is het net alsof er een irritante fluittoon in mijn oren zingt, of dat mijn sleutelbos in mijn liezen steekt, of dat mijn kont gaat zweten van mijn portemonnee. Ik móet opstaan en stukje lopen. Geen flauw idee waarom.
Laatst zat ik op een zondag aan de eettafel een gebotste brandweerauto in elkaar te lijmen. De tv stond aan. Ik zag niets van het programma, maar hoorde wel de dialogen. Het waren voornamelijk vrouwen die, in het Engels, erg snel praatten. Het waren geen zinnen, maar one-liners, gevatte opmerkingen, die als mitrailleurs zonder adempauze afgevuurd werden. Nog nooit zoiets irritants gehoord. Het was Gilmore Girls.
Het is bekend dat een slechte opmaak (te weinig wit, te kleine letter, slordige spatiëring) het beste boek onleesbaar kan maken. Zo kan een gebrek aan stilte, aan adempauzes, een tv-serie dus kapotmaken.
Tenzij ik gewoon een hekel heb aan assertieve vrouwen. Dat verklaart waarom ik van Girlmore Girls mannelijke dingen ga doen. Dingen repareren. En op zolder zitten.