Don't stand so close to me
Of ik volgend jaar nog op de reünie van de KSE in Etten-Leur mag komen is de vraag, maar vooruit. Ik zal geen namen noemen.
Het was 1978. Ik zat in 6-VWO en was verliefd op een lerares Nederlands die met mij in de redactie van de schoolkrant zat. Ze gaf les op de onderbouw van de Havo en het VWO. Ze was vierentwintig. In de ogen van een achttienjarige is dat een gevorderde leeftijd, maar ik vond haar nog steeds mooi.
Ik heb een jaar lang met een rood hoofd de redactievergaderingen bijgewoond en hooguit wat zakdoeken bevlekt terwijl ik 's avonds aan haar dacht. Ik had dan ook beter een meisje kunnen zijn dat verliefd was op haar leraar Nederlands.
Als ik nu langs een middelbare school fiets vraag ik me af hoe het komt dat nagenoeg alle passerende meiden schoonheden zijn. Toen ik nog de Schwere Wörter leerde, leken mijn klasgenootjes stuk voor stuk lelijk. Als ik door mijn schoolfoto's blader zie ik nu echter het ene lekkere wijf na het andere. Hoe is het mogelijk dat ik dat gemist heb?
De leraren ontging het in ieder geval niet.
Het was elk jaar een keer raak en dan tel ik het schoolcarnaval niet eens mee: leraar heeft foto's van mooie meisjes uit een andere klas in zijn agenda. Leraar legt arm op schouder van leerlinge. Leraar kust leerlinge. Leraar neukt leerlinge op werkbank in handvaardigheidslokaal. Maar dat waren incidenten.
Er was een leraar die op het eindexamenfeest van zijn liefje alvast een nieuwe uitzocht voor het volgende jaar. Er was er een die op het schoolkamp het toezicht beperkte tot twee aanelkaar geritste slaapzakken: die van hem en een leerlinge. Er werd geroddeld, maar er werd nooit een leraar (al dan niet getrouwd) ontslagen. Daardoor denk ik wel eens dat er in de lerarenkamer met jaloezie naar een verhouding werd gekeken. Wij, puisterige pubers, keken in ieder geval met ontzag naar zo'n meisje. Dat was geen meisje. Dat was een vróuw.
Ik ken overigens geen verhalen van meisjes die er aan onderdoor gingen. Ze konden zichzelf best redden. Ze praatten over dingen waar jongetjes die vuurwerk afstaken en bij de gymles ondersteboven in de doelen hingen geen interesse voor konden opbrengen: emoties, politiek, lichaamsfuncties. Ze wisten verdomd goed dat een invalkracht ging stotteren als ze hem minutenlang met een mysterieuze glimlach aanstaarden. Een leraar die in de deuropening met de bobbel in zijn broek langs meisjesdijen streek, en met zijn hand langs een pril tienerborstje, werd er door een hele klas ingeluisd. Maar die was ziek en die werd niet ontslagen.
Het was geen losgeslagen bende op de KSE in Etten-Leur. 'Don't stand so close to me,' zong ex-leraar Sting en je kunt een aardig boekenplankje vullen met romans over relaties tussen leraren en leerlinges. Op een school met vijfentwintighonderd leerlingen gaat simpelweg de wet van de grote getallen werken. En een leraar kon het er zeker te bont maken. Een tamelijk briljante natuurkundeleraar, met op het eerste gezicht de erotische uitstraling van een rekenlineaal, bleef na verschillende waarschuwingen met leerlinges rommelen.
Voor hem werd een merkwaardige straf bedacht: hij mocht alleen nog maar les geven op de onderbouw van de Havo en het VWO. Het schoolbestuur, dat voornamelijk uit bejaarde nonnen bestond, dacht dat niemand zich zou bezondigen aan meisjes zonder borstjes. Dan was het ontucht.
God, wat waren de jaren zeventig onschuldig.
(Op 10-11-99 in Metro als: Ontucht op het VWO in Etten-Leur)